LK's Fiction :: All about my fan-fictions

[FIC] Your love is a lie (intro)
Charecters : GD x VICTORY (G-ri) or TOP x VI (2Seunghyun)
Author : LK
Theme song : Your love is a lie - Simple Plan








You can look into my eyes and pretend all you want
But I know.....your love is just a lie


นายแค่มองเข้ามาในตาฉันแล้วเสแสร้งแกล้งทำเท่าที่ต้องการ
แต่ฉันรู้.....รักที่นายให้ มันก็แค่สิ่งหลอกลวง













"พี่จียงฮะ ซื้อให้ผมนะ ผมอยากได้" เสียงใสอ้อนอีกคนอย่างร่าเริงพลางชี้ให้ดูแว่นตาแบรนด์ดังราคาแพงในตู้โชว์

"พี่ว่ามันไม่เข้ากับซึงรีนะ ใส่ไปถ้ามันไม่เข้า เราจะเบื่อเอา แล้วก็เสียดายเงินด้วย" จียงพินิจพิจารณาพลางมองหน้าคนรักที่บัดนี้พองลมไปเรียบร้อย

"หมายความว่าไงฮะ ไม่เข้ากับผม ซึงรีใส่อะไรก็เข้าทั้งนั้นแหละ มันสวยออกฮะ ผมอยากได้นี่นา ถ้าพี่กลัวเสียดายเงินผมไม่เอาก็ได้" ว่าแล้วซึงรีก็เดินสะบัดไปดูอย่างอื่น ทิ้งให้จียงยืนทอดถอนใจล้วงกระเป๋าสตางค์มาจ่ายให้กับพนักงานเพื่อแลกกับรอยยิ้มของซึงรีให้กลับคืนมา

"ทีนี้ก็เลิกงอแงได้แล้วนะ ไม่ไหวเลย ซึงรีใช้เงินเปลืองแบบนี้ ถ้าวันนึงพี่จนขึ้นมาเราจะรับผิดชอบยังไง" จียงเดินตามซึงรีมาที่ตู้โชว์แว่นตาข้างๆ

"พี่ฮะ ยี่ห้อนี้ก็สวยอ่ะ เอาอันนี้ด้วยได้ไหมฮะ" ซึงรีเอานิ้วจิ้มๆที่กระจกใสอย่างกระตือรือร้น

"ฟังที่พี่พูดบ้างรึเปล่าเนี่ย พอแล้วนะ วันนี้พี่จะไม่ควักเงินจ่ายอะไรอีก เราซื้อของกันจนไม่มีมือจะถือแล้ว" จียงบ่นพลางดึงซึงรีออกมาจากตรงนั้น

"อีกอันเดียวไม่ได้เหรอฮะ"

"ไม่ก็ไม่สิซึงรี แว่นตา ถ้าซึงรีอยากได้แบบไหน ยืมพี่ใช้ก็ได้นี่ ที่บ้านมีตั้งเยอะ"

"ก็ผมไม่อยากใช้เหมือนพี่นี่นา" ซึงรีว่า แต่ก็ตาลุกวาวเมื่อพนักงานเดินนำถุงใส่แว่นตาอันแรกที่เขาอยากได้มาให้

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวต้องแวะหาอะไรกินด้วย" จียงพูดขึ้นในทันทีที่ซึงรีรับถุงใส่แว่นตามา

"ไปร้าน ลัวโซ่ บลองซ์ นะฮะ ที่นั่นครัวซองต์อร่อย" ซึงรีรีบเดินมาควงแขนอีกคน

"อื้ม"

"ซื้อไปฝากพี่เท็มโป้ด้วยดีกว่า" ซึงรีเดินพึมพำไปเรื่อย

ไม่ได้เอะใจเลย ว่าจียงได้ยินในทุกๆพยางค์





ไม่ได้ต้องการให้นายรู้สึกผิด

ไม่เคยคิดว่านายต้องขอโทษ

แต่อยากให้นายลองมาเป็นฉันบ้าง

นายจะรู้สึกยังไง....ซึงรี



ชีวิตดำเนินมาเรื่อยๆ มันเปลี่ยนไปในวันที่พบกัน
เมื่อนายเข้ามาในชีวิต ชั่วครู่ ฉันมีความสุข
แต่ต่อจากนั้น ฉันเหมือนคนโง่
เหมือนคนที่ต้องหวาดระแวง ประสาทเสีย
และอีกหลายๆความรู้สึกที่สับสนปนเป
มันเกิดขึ้นตลอดมาที่คบกัน

ความรู้สึกที่เหมือนคนกำลังถูกหักหลัง ถูกคนที่ตัวเองรักและไว้ใจใช้ความรู้สึกดีๆของเขามาทำร้ายเขาเอง



















"กลับมาแล้วฮะ" ซึงรีพูดเสียงใสแจ๋วเมื่อมาถึงอพาร์ทเม้นต์ของจียง

จะทักใครได้ นอกจาก "เขา"

"ไปไหนกันมาบ้างล่ะ ฮึ" คนที่เดินมาเปิดประตูยิ้มให้

"แล้วนายล่ะ เมื่อไหร่จะมีที่ไปซักที" จียงที่เดินตามมาพูดขึ้น

"อะไรกัน ก็ฉันทะเลาะกับเตี่ยนี่หว่า เวลาแกทะเลาะกับแม่เลี้ยงยังหอบผ้าหอบผ่อนมานอนบ้านฉัน แค่นี้จะตอบแทนบุญคุณบ้างไม่ได้รึไง ทำมาเป็นไล่" ใบหน้าคมๆ ยับย่นในทันทีที่พูดจบ เขาถ่างหนังตาแล่บลิ้นให้จียงก่อนจะดึงซึงรีเข้าไปในห้อง

"ไหนๆ ซื้ออะไรฝากพี่มั่ง ไปกันสองคน ทิ้งให้อยู่บ้านแล้วยังจะมาไล่กันอีก ซึงรีอย่าทำนิสัยอย่างจียงมันนะ ไม่มีน้ำใจเลย" ซึงฮยอนว่า

"ไม่หรอกฮะ ผมไม่อยากเป็นในทุกๆอย่างที่พี่จียงเป็น คนอย่างพี่จียง มีคนเดียวก็พออยู่แล้ว" ซึงรีพูดติดตลก ซึงฮยอนก็พลอยหัวเราะไปกับคำพูดของคนตรงหน้า แต่คนที่นิ่งเงียบมาตั้งแต่แรกอย่างจียงไม่ได้โต้ตอบอะไร เขาก้าวเท้าเร็วๆไปที่ห้องครัว


ซึงฮยอน มาอยู่ที่อพาร์ทเม้นต์ของจียงเกือบสองอาทิตย์แล้ว ด้วยเหตุผลที่ว่า "พ่อไล่ออกจากบ้าน" อันที่จริง เขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เรื่องแค่นี้ เขาเต็มใจ เพราะซึงฮยอนเองก็ช่วยเหลือเขาหลายครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

ซึงรี "แฟนของเขา" ชอบที่จะไปเล่น ไปพูดคุยกับเพื่อนรักคนนี้จนบางที เขาเองยังอิจฉา เรื่องบางเรื่องที่ซึงรีบอกกับซึงฮยอน เขาไม่มีโอกาสได้รู้เลยด้วยซ้ำ

เขายอมรับว่าการสนิทสนมกันของทั้งคู่ ทำให้เขา "ประสาทเสีย"





"ให้ช่วยไหม" ซึงฮยอนที่เดินเข้ามาในครัวถาม

"แล้วซึงรีล่ะ" จียงถามเรียบๆ

"ไปอาบน้ำแล้ว"

"งั้นก็เอาของในถุงไปใส่ในตู้ทีสิ" จียงพูดพลางแกะถุงน้ำตาลใส่ในโหล

"พักนี้แปลกๆไปนะ"

"อะไรแปลก"

"ก็นายไง"

"ตรงไหน"

"ตรงที่เป็นนายนั่นแหละ"

"มันแปลกยังไงล่ะ"

"ก็จากเมื่อก่อน นายไม่ชอบของหวานๆ ตอนนี้นายก็หันมาทำอาหารหวานพวกขนมนมเนย"

"นั่นเพราะซึงรีชอบกิน"

"ซื้อเอาก็ได้นี่ พักหลังๆนายซื้อช๊อคโกแล๊ตมาเยอะมาก ตอนแรกก็นึกว่าของซึงรี แต่คนที่กินไม่ใช่ซึงรีซักหน่อย"

"ฉันกินไม่ได้เหรอ" จียงยังคงถามเสียงเรียบๆ

"แต่นายเกลียดของหวาน!"

"ความจริงก็ไม่ได้อยากกินเท่าไหร่หรอก"

"แล้วนายจะซื้อมาทำไมเยอะแยะล่ะ"

"นายจะรู้ไปทำไม"

"จียง ฉันเป็นเพื่อนนายนะ ฉันรู้สึกได้เวลานายมีปัญหาอะไร นายจะแปลกแบบนี้แหละ ครั้งสุดท้ายที่นายมาปรึกษาฉันเวลากลุ้มใจน่ะ เมื่อไหร่กัน นายรู้บ้างไหม ทั้งๆที่ฉันเป็นเพื่อนนาย แต่เวลานายมีเรื่องอะไร นายไม่บอกฉันเลย" ซึงฮยอนมองหน้าอีกคนตาไม่กระพริบ

"เพราะนายเป็นเพื่อนฉันไง" คำตอบสั้นๆของจียงจบบทสนทนาที่ว่างเปล่าลงได้

ซึงฮยอนเงียบไป เขามีคำว่า "เพื่อนแล้วทำไม" อยู่เต็มหัว แต่ก็ไม่สามารถกลั่นกรองออกมาเป็นคำถามได้




"พี่เท็มโป้" ซึงรีเดินเข้ามาในครัว

"หืม" ซึงฮยอนถามเบาๆ

"ละครมาแล้วฮะ ไปดูกันเถอะ"

"จียงนายไปกับซึงรีทีสิ เดี๋ยวของพวกนี้ ฉันเก็บให้เอง" ว่าแล้วก็ก้มหน้าก้มตาจัดของตามตู้ต่อ

"ซึงรีออกไปรอก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะรีบจัดให้เสร็จ" จียงพูด เขาไม่ใจร้ายพอที่จะปล่อยให้เพื่อนเก็บของต่อแล้วตัวเองไปกับแฟน

ไม่ใจกว้างพอที่จะบอกให้เพื่อนรักไปกับซึงรีแล้วเขาจะอาสาจัดของเองทั้งหมด และไม่ใจแข็งพอที่จะบอกเพื่อนว่า ซึงรีขอให้ซึงฮยอนไป ไม่ใช่เขา

"งั้นผมช่วยดีกว่าฮะ จะได้เสร็จเร็วๆ" ซึงรีเดินเข้ามา เขามองไปรอบๆ

"อ่ะ เอาของในถุงนี้ไปวางไว้ในชั้นเหนืออ่างล้างจานนะ" จียงยื่นถุงใส่ช๊อคโกแล๊ตแท่งให้ซึงรี

"พี่จียงกินด้วยเหรอฮะ" ซึงรีถามขึ้นเมื่อได้ดูว่าในถุงมีอะไรบ้าง

"อื้ม แต่ถ้าซึงรีอยากกิน ก็หยิบเอาได้เลยนะ แต่ยี่ห้อนี้ขมนะ ซึงรีคงไม่ชอบหรอก พี่ไม่ชอบกินหวานน่ะ"

"ถ้าพี่ไม่ชอบกินหวานก็ไม่ต้องกินช๊อคโกแล๊ตตั้งแต่แรกก็ได้นี่ฮะ"

"ไว้พี่หาอะไรที่แทนกันได้แล้วพี่จะเปลี่ยนแล้วกันนะ" จียงตอบส่งๆ เขาเทกาแฟบดสำเร็จลงในโหลเป็นอย่างสุดท้าย




อะไรที่แทนกันได้...พี่ไม่ชอบกินของหวาน
ช๊อคโกแล๊ตขมๆ จึงเป็นสิ่งเดียวที่กินได้

รสชาติไม่น่ารื่นรมย์นัก แต่อย่างน้อยมันก็เป็นช๊อคโกแล๊ตแท้ๆ
ผิดกับช๊อคโกแล๊ตหวานๆ ที่ไม่รู้ว่าใส่อะไรเพิ่มลงไปบ้าง
รสชาติหวานอร่อยน่าลิ้มลอง มักเป็นสิ่งหลอกลวงเสมอรึเปล่านะ






ที่ห้องนั่งเล่น ทั้งสามคนนั่งดูทีวีด้วยกันอย่างทุกๆวันที่ผ่านมา เพียงแต่จียงไม่คิดว่าเขาจะชอบละครที่กำลังเล่นอยู่
ซึงรีติดละคร หลังจากนั้นเขาก็ยอมเสียสละ ไม่ดูข่าวหรือรายการใดๆเวลาละครฉาย ยอมดูละครนั้นกับซึงรีแม้ตัวเองจะไม่ชอบ
รู้สึกผิดทุกครั้งที่ซึงรีเอาฉากในละครมาเล่า แต่เขากลับจำไม่ได้ซักตอน

"ง่วงรึยังซึงรี จะไปนอนก็บอกนะ" จียงหันไปถามซึงรีที่นั่งมองจอสี่เหลี่ยมตาไม่กระพริบ

"พี่ง่วงก็ไปนอนก่อนเลยฮะ ผมอยู่ได้ อ่อ...ฝากรดน้ำต้นกระบองเพชรตรงหัวนอนด้วยนะฮะ เพื่อนบอกว่าถ้ารดน้ำตอนกลางคืนมันจะมีดอกด้วยล่ะ" ซึงรีพูดทั้งๆที่สายตายังจับจ้องที่โทรทัศน์

เขาไม่ได้ง่วง ไม่ได้บอกซึงรีว่าจะไปนอนแล้ว กลับกัน เขาถามซึงรีว่าง่วงหรือยังต่างหาก แต่คำตอบของซึงรี กลายเป็นคำพูดที่ดูเหมือนว่าเขาจะไปเข้านอน
เขาคงไม่บอกกลับไปว่า "ไม่ได้ง่วงซักหน่อย" เพราะไม่รู้ว่าถ้านั่งอยู่ต่อ จะเกิดประโยชน์อะไรอีก จียงจึงพยักหน้ารับเบาๆแล้วตัดสินใจลุกออกมาจากห้อง




เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากห้องนั่งเล่น ซึงฮยอนเป็นเพื่อนดูละครได้ดีกว่าเขา เรื่องนี้เขารู้ดี เพียงแต่สิ่งนั้นบั่นทอนเวลาที่จะได้อยู่กับซึงรีออกไป

รู้สึกแย่ แย่ทุกครั้งที่เห็นซึงรีกับซึงฮยอนคุยกันเรื่องละครแล้วเขาไม่สามารถเข้าไปร่วมวงได้ แย่พอๆกับที่เห็นต้นกระบองเพชรตรงหัวนอนออกดอก

เขาไม่ชอบให้มีต้นไม้ไว้ในห้องนอน แต่ซึงรีรักมันมาก เพราะได้มาจากเพื่อนสนิท ทุกคืน ซึงรีจะเอาน้ำมารดด้วยความเชื่อว่าถ้ารดน้ำตอนกลางคืนมันจะออกดอก

ซึงรีใช้เวลาสิบถึงสิบห้านาทีดูต้นไม้ที่เหมือนเดิมทุกๆวันก่อนนอน บางครั้งก็พูดคุยกับมันราวกับว่าคนที่นอนข้างๆสำคัญไม่พอที่จะคุยด้วย



จียงหยิบแก้วน้ำตรงหัวนอนที่ซึงรีจะรินไว้ในทุกๆเช้ารดต้นกระบองเพชร

"ถ้าวันนึงแกออกดอกขึ้นมา ซึงรีคงไม่หลับไม่นอนมองแกทั้งคืนแน่ๆ" เขาพูด ในใจนึกขำกับความคิดของตัวเอง



ซักวัน ฉันจะโยนแกลงจากหน้าต่าง!












TBC
----------------------
ฟิคเรื่องใหม่มาเลี้ยว 5555555

อันนี้เป็นคู่จีริแหละ หวังว่าคงชอบกันนะคะ

ตอนนี้เราทยอยย้ายฟิคมานี่ให้หมด ถ้าอัพถี่หรือยังไง

ก็ตามฟิคกันให้ทันด้วยเน้อ อิอิ

ปล. ใครอ่านแล้ว เม้นต์บ้างเพื่อขวัญกำลังใจแก่ไรเตอร์จะเป็นการดีมากๆเลยนะคะ :)